دیشب بعد از مدتها تو خونه فیلم دیدم ... فیلم شیار 143
همه چیز برایم کلمه کلیدی بود: مادر...آزاده...شهید...مس سرچشمه ... معدن...ذوب و تغلیظ ... پای برهنه دویدن ... رادیو گوش کردن
خدای من چقدر این صحنه ها برایم آشنا بودند
اشک ریختم و به یاد خاطرات کهنه و قدیمی ام افتادم... تنها فرقی که با زندگی من داشت کمر خانم مریلا زارعی بر خلاف بی بی خدا بیامرز من خمیده نبود.
روح تمامی شهدای جنگ تحمیلی شاد
برچسب:
نویسنده: پارسا کمالی